Ik ben er goed in
doorgaan.
Nog even die afspraak.
Nog even met Pip naar de duinen.
Nog even dat mailtje.
Nog even die afwas
de was
m’n hoofd.
En ik weet dat het niet handig is.
Maar het zit diep.
Die ‘ik red het nog wel’-stand.
Die fluistert al jaren dat rust iets is voor straks.
Voor als het op orde is.
Voor als ik het verdiend heb.
Voor als alles klopt.
En dan komt het moment.
Waarin ik wéér niet weet wat ik ook alweer kwam doen in de keuken.
Waarin ik m’n eigen naam bijna vergeet tijdens een telefoongesprek.
Waarin ik overprikkeld ben van het geluid van mijn eigen ademhaling.
Ik lach het soms weg.
Tot ik merk dat ik eigenlijk helemaal niet meer aan het lachen ben.
De overgang deed een duit in het zakje.
Maar ik geef haar niet de schuld.
Net zomin als ik ADHD de schuld geef.
Ze waren er allebei al
ik hoorde ze alleen niet goed door het lawaai.
Wat ik nu leer
en geloof me
dat gaat niet vanzelf
is dat er een grens is aan wat ik moet willen dragen.
En dat die grens geen zwakte is
maar een kans.
Om het anders te gaan doen.
Niet méér
maar rustiger
zachter
en met meer lucht.
Tijd…
voor minder.
Lukt het jou al?
Jezelf afremmen?
Ook als iets heeeul leuk is? ☺️