Ik begon met de was doen. Eindigde met een review schrijven over een theepot die ik niet eens besteld had.
Ken je dat, dat je je huis probeert op te ruimen en eindigt met een half opgemaakt bed, een open keukenkastje, drie stapels ‘hier moet nog iets mee’ en een kop koude koffie in je hand; waar je blijkbaar al drie kwartier geleden aan begonnen was?
Ik wel.
Soms voelt mijn huis als een escape room waarin je niet ontsnapt, maar steeds weer een nieuw raadsel vindt.
– Een envelop met belangrijke post… die inmiddels verjaard is.
– Een sok die al drie rondjes zonder zijn partner heeft meegereden.
– Sleutels in de koelkast.
– En drie tubes tandpasta, waarvan je geen idee hebt welke open is.
En dan zeggen mensen dingen als:
“Misschien moet je gewoon een systeem maken.”
Joh.
Dank je Sherlock.
Alsof dat niet het eerste was wat ik probeerde.
Ik héb een systeem.
Alleen houdt dat zich niet aan de planning.
En eerlijk is eerlijk: soms voelt het ook alsof het huis leeft.
Alsof spullen expres verdwijnen zodra ik ze nodig heb.
Alsof de la met de snoeren een wormgat is naar een andere dimensie.
En ik probeer echt rust te creëren.
Maar zodra ik begin met de was, kom ik onderweg de stofzuiger tegen, denk ik aan de verzekeringspapieren, open ik de laptop en voor ik het weet ben ik een review aan het schrijven over een theepot die ik niet eens besteld heb.
Vraag voor jou:
Wat is het meest absurde voorwerp dat jij ooit vond op een plek waar het écht niet hoorde?