Samenleven met iemand met ADHD is nooit saai.
Wel chaotisch. Intens. Soms vermoeiend. En vaak (ja echt) ook heel grappig.
Maar sommige opmerkingen kun je, ook al bedoel je het lief, beter even laten.
Omdat ze net zo handig zijn als een vuurtje proberen te blussen met benzine.
Nie doen dus.
Dus hier: een lijstje. Voor op het nachtkastje. Of op de binnenkant van je ogen, zodat je ze niet vergeet 
—&—
1. “Je had gewoon je sleutels op een vaste plek moeten hangen. We hebben dat sleutelkastje toch ook niet voor Piet Snot?”
Wat denk je dat ik al die keren geprobeerd heb?
Ze liggen nu in de koelkast. Lang verhaal. Niet vragen.
2. “Je moet gewoon éérst even dit afmaken.”
Dat wil ik ook. Echt.
Maar er staan inmiddels alweer veertien nieuwe tabs open. Ja, ook op de laptop.
En… soms heb ik het ook écht binnen vijf minuten af. Hyperfocus heet dat. Is best lekker 
3. “Waarom ben je nou weer te laat?”
Omdat tijd voor mij niet (zoals voor jou waarschijnlijk wel) lineair is.
Het is een vaag gevoel dat altijd nét iets sneller gaat dan ik. En nooit logisch. Dus óf ik ben veels te vroeg, of te laat. Zie ook punt 2 trouwens.
4. “Kun je nou nooit eens gewoon één ding tegelijk doen?”
Ik probeer het. Echt.
Maar wat ik zie moet gebeuren. En dat andere ook. En dat. En… heel vaak lukt het nog ook!
5. “Je overdrijft.”
Waarschijnlijk wel.
Maar dat maakt het nog niet minder écht. Het is míjn gevoel. Of mening. Dat laatste ook best vaak, ik geef het toe.
6. “Zit je nou alweer op je telefoon?”
Jep. En ook in mijn hoofd. En een beetje in paniek.
Even scrollen is soms de enige pauze die werkt. En daar verzuip ik soms in. Weer die hyperfocus.
7. “Je zegt dat je het begrijpt, maar je doet het niet.”
Klopt. Dat heet executieve disfunctie.
Of in gewone taal: m’n wil is wel thuis, maar m’n actie staat nog in de file.
8. “Ik heb toch al 10 keer gezegd dat ze op bezoek zouden komen?!”
Oja…
En m’n hoofd heeft het ook 10 keer op een post-it gezet en op de koelkast geplakt… alleen zijn die post-its inmiddels vertrokken naar onbekende bestemming.
Zonder GPS.
Mopperen en herhaling is (helaas, ik weet het) geen garantie voor opslag.
(En ja, dat is frustrerend. Voor jou én voor mij.)
—
Voor iedereen met een partner met ADHD:
Blijf lachen.
Blijf vragen wat wél helpt.
En vergeet niet dat liefde niet zit in zeiken of gelijk willen hebben (want dat heb je echt vaak. Geloof me), maar in het blijven praten en proberen.
Samen doen?
Wat werkt niet bij jou of bij jouw partner?
(Binnenkort uiteraard ook een post met wat er WEL werkt! Tuurlijk. Zo ben ik)
—&—
Kleine kanttekening. Dit is in de ik-vorm geschreven, maar inmiddels gaat het grootste deel bij mij echt stukken beter. Anders kon ik ook niet doen wat ik nu doe.
Dus: ik ben op tijd. Ik heb aandacht voor je en ik weet wat ik doe.
Als ik ‘aan het werk ben’ wél 