Samenleven met een ADHD-brein vraagt soms wat extra’s.
Geduld. Humor. En af en toe een reminder. Of zes.
Geen oordeel. Wel dit:
—
0. Want: eigenlijk een no brainer.
Doe’s Lief.
Betuttelen hoeft echt niet.
Je bent niet je partners ouder, begeleider, -peut of -goog, maar zijn of haar spiegel, wederhelft, geliefde, cheerleader, pilaar, Bert of Ernie.
Gedraag je ook zo! (Sorry… doe maar niet Bert. Bert is een zeiksnor).
1. Wees duidelijk. En dan nog een keer. En nog één.
Niet omdat we dom zijn, maar omdat ons hoofd constant op shuffle staat.
Eén zin verdwijnt sneller dan je denkt.
Plop. Wat zei je ook alweer?
2. Schrijf het op. Zet het in de agenda. Herhaal.
Een gedeelde digitale agenda kan wonderen doen.
Misschien ook wel voor jeZelf 
3. Maak geen drama als er iets vergeten wordt.
Geef gewoon even die sleutels aan als je ze weer eens ergens tegen komt.
Bespaart weer een zoektocht; meer tijd over voor Leuks.
4. Humor. Heel veel humor.
We lachen ook vaak om onszelf. Doe mee. Lach mee.
ADHD is vaak één grote bloopertoestand. Het helpt als het licht mag blijven.
Er is al genoeg donkere shit, toch?
5. Geef complimenten voor dingen die ‘normaal’ lijken.
Op tijd komen. Iets afmaken. Iets níet vergeten.
Dat kost energie… en een beetje erkenning helpt gigantisch.
Nogmaals: niet alsof het om een kleuter gaat hè! Samen. Gelijkheid, verbinding.
6. Vraag: “Wat helpt jou eigenlijk het meest?”
En luister dan. Niet om het op te lossen, maar om nabij te zijn.
7. Geef ruimte. Letterlijk en figuurlijk.
Even wandelen, bewegen, prikkels ontvluchten; dat is geen afwijzing.
Dat is opladen.
8. En soms… gewoon knuffelen.
Zonder woorden.
Want in ons hoofd is het al druk genoeg.
Ons lijf voelen we soms niet eens meer.
Knuffelen helpt.
(Bijna) altijd.
—
Kortom: je hoeft geen coach of psycholoog te zijn.
Wél een partner die wil leren, proberen, en blijven staan als het wiebelt.
En dat maakt een wereld van verschil. 