Ik ben best goed in schakelen
tussen rollen
tussen mensen
tussen gevoelens.
Mijn hoofd is snel.
Mijn hart ook.
En dat is jarenlang handig geweest.
Ik werkte
luisterde
regelde
droeg
zeulde, zelfs.
En eerlijk?
Ik vond er ook iets in terug.
Een soort bestaansrecht.
Tot het stilviel.
Of nee
tot ík stilviel.
Opeens zag ik mezelf van een afstand.
Druk bezig
Maar met wie?
Voor wie?
En tegen welke prijs?
Mijn geheugen liet me in de steek.
Mijn energie was op.
Mijn lijf trok aan de bel.
Mijn hoofd riep: doorgaan.
Maar iets anders in mij zei
Nee.
Stop maar.
Je mag nu kijken
en voelen hoe het écht met je is.
Ik weet nu: ik ben niet mijn aan-stand
en ook niet mijn mega-draagkracht.
Ik ben gewoon iemand die lang dacht
dat ‘veel aankunnen’ en ‘alles maar kunnen dragen’ hetzelfde was als ‘goed bezig zijn’.
Dat klopt niet meer.
En dat voelt
hoe wankel ook
als waarheid.
Zeul jij nog met dingen… die misschien niet eens van jou zijn?