𝗗𝗮𝗻 𝘄𝗲𝗲𝘁 𝗷𝗲 𝗵𝗼𝗲 𝗵𝗲𝘁 𝘃𝗼𝗲𝗹𝘁.
Alsof je ineens je geheugen kwijt bent.
Je foto’s. Je agenda. Je contacten. Alles weg. Foetsie.
Alsof je ineens niet meer mee kunt doen met de wereld.
Iedereen deelt van alles en jij weet het niet. Niet-te-doen.
Een lieve vriendin raakte laatst haar telefoon kwijt in de IKEA.
Ze was in paniek.
Ze wist het echt even niet meer.
“Mijn héle leven stond erin,” zei ze.
En ík dacht, zonder het hardop te zeggen:
𝗪𝗮𝘁 𝗲𝗲𝗻 𝗸𝗮𝗱𝗼𝗼𝘁𝗷𝗲.
Want ineens viel er iets stil.
Geen meldingen meer.
Geen eindeloos gescroll.
Geen sociale verplichtingen in je broekzak.
Geen pushbericht van iets waar je helemaal niet om gevraagd had.
Gewoon… even niks.
En dat ‘niks’ doet iets.
Het geeft ruimte.
Voor verveling (ja, dat bestaat nog).
Voor inzicht. Voor rust.
Voor die ene gedachte die al een tijdje borrelt maar nog niet uit te spreken leek.
Zonder telefoon komen we onszelf soms weer tegen.
Niet de opgepoetste versie met filters, likes en statusupdates.
Maar die andere.
De échte.
Die af en toe niks te zeggen heeft, maar daar dan gewoon even oké mee is.
En ja, dat is even wennen.
Maar het lucht ook op.
Zoals je yoghurtbroek na een lange werkdag.
Misschien hoeven we niet álles bij ons te dragen.
Niet elk moment bereikbaar te zijn.
Niet overal op reageren.
Misschien is het genoeg om gewoon aanwezig te zijn.
Hoe zou jouw dag eruitzien… zonder scherm?
Niet voorgoed. Gewoon even.
Een dag zonder afleiding.
Zou je het aankunnen?
Zouden anderen het merken?
(Zou je het zelf merken?)
(ps. In Stil in Mei gaan we dat oefenen. Offline. Samen. Als je durft. Linkje volgt.)
Enne… Fijne Pasen. Ook dan: telefoon even aan de kant? 😁 🩷