ADHD is dus óók gewoon…
screenshots als copingmechanisme.
Van recepten die je nooit gaat maken.
Quotes die je op dat moment levensveranderend vond.
En lijstjes. Zóveel lijstjes.
(Geen idee waar die lijstjes voor waren, maar ze zijn er.)
… een idee krijgen, het opzoeken, screenshotten en vervolgens nooit meer terugvinden; behalve dan op dinsdagavond als je op zoek bent naar een foto van je kleindochter.
“Ah. Een screenshot van een to-dolijst uit 2022. Interessant.”
… altijd een liedje in je hoofd hebben.
Altijd.
Zelfs als je alleen maar een banaan staat te pellen.
🎵 “So what? I’m still a rockstar…”
pellen in stijl, bedoel je dan.
… door je screenshots scrollen alsof je de Da Vinci Code probeert te ontcijferen.
Zonder plot. Zonder clue.
Maar wél met passie genomen.
En tóch… wil ik geen screenshot minder.
Ze zijn mijn externe harde schijf.
Mijn creatieve warboel.
Mijn brein, maar dan in JPEG-formaat.
En die soundtrack in m’n hoofd?
Die gaat niet uit. Die wisselt alleen van genre.
Hoeveel screenshots heb jij eigenlijk op je telefoon staan?
En welk liedje hoor jij stiekem veel te vaak in je hoofd?
