“Ik haat het als de stemmen in m’n hoofd stil zijn… Ik weet dan nooit wat die fuckers van plan zijn.”
Lachen, natuurlijk. P¡nk deelde m op Insta en ik kreeg ‘m doorgestuurd omdat ik het van de week over mijn Muppets had en er tijdens Stil in Mei ook iets over gezegd had.
Maar eerlijk? Soms is dit precies wat ik voel.
Want zolang de stemmen in mijn hoofd doorgaan met uitleggen, analyseren, zorgen en regelen, voel ik me veilig. Bekend terrein.
Maar als het stil wordt…
Dan komt ze.
Dat kleine, jonge stemmetje in mij.
Ze zegt niks ingewikkelds. Geen lange volzinnen.
Ze zegt dingen als
ik snap het niet
ik ben bang
ik wil ook
zie je mij wel
En weet je wat ik dan meestal doe?
Dan leg ik haar uit hoe de wereld werkt.
Met volwassen woorden.
Mooie theorieën.
Helder overzicht.
Grafieken, tabellen en ja… PowerPoints.
Dan manage ik haar.
In plaats van te luisteren.
Vandaag keek ik nog eens naar dit plaatje en voelde:
ik wil mijn kleine stem niet meer ondertitelen.
Ik wil haar horen.
Niet omdat ze altijd gelijk heeft.
Maar omdat ze er is.
Misschien is dát wel waar echte volwassenheid begint.
Ik heb nu dus ook, als een heus groot Mens, besloten tóch niet verder te gaan met de online stiltemomenten.
Voor nu.
Want het is teveel.
Er gebeurt een hoop en ik ben moe.
Het is tijd voor mij.
En mijn eigen stemmen.
Vooral die ene, kleine.
Welke stem in jou heb jij al te lang genegeerd?