Ik ging bijna aan de medicatie. Tot bleek dat het toch écht aan mezelf lag.
Sinds ik in de overgang ben is mijn geheugen pet. Ik ben druk en megasnel afgeleid. Mijn aandacht nog slechter dan het al was en mijn humeur? Laat ik daar maar niet eens over beginnen.
Ik ben een draak. Soms. Geregeld. Oké… Vaak.
Vorig jaar sprak ik iemand die me de vraag stelde. “Heb je niet ‘gewoon’ ADHD?”
Ik dacht er eens over na. En mijn door-de-hormonen-op-hol-hoofd bedacht dat dát het toch echt zou moeten zijn. Tuurlijk! Het verklaarde alles!
Dat ik tót de hormonen zo veranderden prima functioneerde, mijn school met twee vingers in de neus haalde en ik urenlang kan lezen, schrijven, kan multitasken als de beste enzovoort enzovoort? Dat vergat ik voor het gemak even.
Ik had vroeger een praktijk waarin ik onderzoek en begeleiding aanbood voor kinderen (later ook volwassenen, want de vraag om advies was erg groot) met leer- en gedragsproblemen. Ik was de hele week aan het testen, vragenlijsten aan het uitwerken en diagnoses aan het stellen.
Dat ik bij mezelf nooit eerder aan ADHD gedacht had… bizar.
Of toch niet?
Anamnestisch klopte het natuurlijk niet helemaal (bij mij dus). En ja… ik wist ook dat mij telefoon (en vooral al die apps daarop) meespeelde in mijn aadachtsproblemen.
Ik zag dat er wachttijden waren van maanden, tot bijna een jaar aan toe, om überhaupt onderzoek te kunnen laten doen en als ik daarna ook nog aan de pillen wilde (want dát was wel het walhalla volgens bevriende mede-overgangsters) dan duurde het nog véél langer.
Ik besloot iets anders te doen.
Offline te gaan.
En… er kwam een pup (die stond al gepland hoor 😉). Met daarbij de nodige regelmaat, beweging, structuurtjes en tijd buiten, in de natuur.
Er kwam tijd voor rust. Er waren veel minder prikkels en er waren geen knipperende berichtjes, meldingen en “je MOET hier nu op reageren” momenten.
En daarmee… namen álle verschijnselen, criteria, kenmerken, of hoe je zo ook wil noemen, af. Foetsie.
Ik héb geen ADHD. Mijn hormonen zijn aan het veranderen. En ik mag vaker mijn telefoon wegleggen. Meer de natuur in. Echter interactie opzoeken.
Ik heb geen pillen nodig. Ik heb rust en ruimte nodig.
En laat dát nou gewoon meteen te vinden zijn. Nou ja!
adhdofniet eerstmaareensofflinegaan
Mocht jij ook twijfelen? Na de zomer komt er iets nieuws. Iets waar ook jij de échte antwoorden gaat krijgen op die vraag. “Heb ik het, of niet?” Interesse? Meld je vast. Ik gok dat het druk gaat worden. En tja. Té druk… daar doe ik dus niet meer aan mee 😉 Dus wil je wat? Je antwoorden of diagnose binnen 1 of 2 weken? Hou me in de gaten. Gratis tip.