“Naath, wat ben je in Godesnaam nou weer aan het doen?
Eerst ben je twee maanden foetsie en nu ben je terug en ben je soms wéér twee keer per dag een post aan het plaatsen.
En wat voor een post. Muppets?”
Ik weet het. En ik schaam me diep.
Je hebt daarmee nu kennis gemaakt met mijn impulsieve kant. Sorry. Die doet maar wat. Denkt niet na, remt niet af… Nee. Die gáát gewoon.
En dat terwijl het niet handig is. Niet slim. Vrij dom zelfs.
Ik ben namelijk nog steeds moe. Doodmoe. En ik moet een stap terug doen en dat vooral voorlopig ook zo houden. Rust pakken. Mijn hele lijf schreeuwt er om.
Maar iets trekt. Maakt me onrustig. En als ik mezelf dan niet afrem… komen er Muppets. Niet alleen in mijn hoofd, maar zelfs op mijn afbeeldingen. Ik moet het stoppen maar ik kan het niet. Waardeloos.
Nou kan ik mezelf natuurlijk gaan lopen afschieten. Zoals ik hier boven ook al een klein beetje aan het doen was.
Helpt dat?
Nee. Geen snars. Ik voel me er ellendiger door en het geeft zéker niet meer rust. Het tegenovergestelde zelfs.
Het is wel wat we vaak collectief doen.
We nemen onszelf iets voor.
Iedere dag sporten, geen chips meer eten, geen hele Netflix-serie meer in 1 avond kijken, niet meer drinken.
(Volstrekt willekeurige voorbeelden uiteraard… ahum)
En het mislukt bijna altijd. Omdat we te streng zijn. Onhaalbare doelen stellen. Het drie dagen vol houden en dan toch weer even…
Dus nee. Ik ga mezelf niet afstraffen of boos op mezelf worden. Het is gebeurd. EN het was weer even de spiegel. Om met laten zien dat rust belangrijk is. Ruimte. Dat ik niet zoveel moet lopen moeten van mezelf (dubbele spiegel, deze).
Ik weet dat mezelf afremmen, dingen onthouden, mijn aandacht bij wat ik aan het doen ben houden en druk lopen te doen op dit moment spelen. Ik heb er last van en ik ben de enige die mezelf rustig kan krijgen.
En soms lukt dat even niet. En dat mag.
Ik het ‘de overgang’, AD(H)D, gewoon sjagrijnig gedoe of Mijn Eucalypta-stand noemen. Maakt niks uit. Het is er even.
Kan jij al alles van jezelf accepteren? Ook als je ineens Muppets of puppies of verhalen over AI gaat delen terwijl je eigenlijk naar de sportschool moest?
Ik ben benieuwd. Deel het eens. Dan kunnen we er samen misschien ook even om lachen. Want eerlijk? We zijn met zijn allen toch best grappig. Soms 😉
Eerst ben je twee maanden foetsie en nu ben je terug en ben je soms wéér twee keer per dag een post aan het plaatsen.
En wat voor een post. Muppets?”
Ik weet het. En ik schaam me diep.
Je hebt daarmee nu kennis gemaakt met mijn impulsieve kant. Sorry. Die doet maar wat. Denkt niet na, remt niet af… Nee. Die gáát gewoon.
En dat terwijl het niet handig is. Niet slim. Vrij dom zelfs.
Ik ben namelijk nog steeds moe. Doodmoe. En ik moet een stap terug doen en dat vooral voorlopig ook zo houden. Rust pakken. Mijn hele lijf schreeuwt er om.
Maar iets trekt. Maakt me onrustig. En als ik mezelf dan niet afrem… komen er Muppets. Niet alleen in mijn hoofd, maar zelfs op mijn afbeeldingen. Ik moet het stoppen maar ik kan het niet. Waardeloos.
Nou kan ik mezelf natuurlijk gaan lopen afschieten. Zoals ik hier boven ook al een klein beetje aan het doen was.
Helpt dat?
Nee. Geen snars. Ik voel me er ellendiger door en het geeft zéker niet meer rust. Het tegenovergestelde zelfs.
Het is wel wat we vaak collectief doen.
We nemen onszelf iets voor.
Iedere dag sporten, geen chips meer eten, geen hele Netflix-serie meer in 1 avond kijken, niet meer drinken.
(Volstrekt willekeurige voorbeelden uiteraard… ahum)
En het mislukt bijna altijd. Omdat we te streng zijn. Onhaalbare doelen stellen. Het drie dagen vol houden en dan toch weer even…
Dus nee. Ik ga mezelf niet afstraffen of boos op mezelf worden. Het is gebeurd. EN het was weer even de spiegel. Om met laten zien dat rust belangrijk is. Ruimte. Dat ik niet zoveel moet lopen moeten van mezelf (dubbele spiegel, deze).
Ik weet dat mezelf afremmen, dingen onthouden, mijn aandacht bij wat ik aan het doen ben houden en druk lopen te doen op dit moment spelen. Ik heb er last van en ik ben de enige die mezelf rustig kan krijgen.
En soms lukt dat even niet. En dat mag.
Ik het ‘de overgang’, AD(H)D, gewoon sjagrijnig gedoe of Mijn Eucalypta-stand noemen. Maakt niks uit. Het is er even.
Kan jij al alles van jezelf accepteren? Ook als je ineens Muppets of puppies of verhalen over AI gaat delen terwijl je eigenlijk naar de sportschool moest?
Ik ben benieuwd. Deel het eens. Dan kunnen we er samen misschien ook even om lachen. Want eerlijk? We zijn met zijn allen toch best grappig. Soms 😉