Of in elk geval: genoeg om gewoon verder te kunnen leven. Tot mijn lijf me inhaalde. Met huilbuien zonder aanleiding. Met een woede die niet bij de situatie paste. Met een angst die groter was dan het moment. Wat ik nu leer: De overgang is niet alleen een kwestie van...
(en af en toe dekking zoekt) Je woont met haar. Of werkt met haar. Of je zit gewoon bij haar op de bank. En ineens is ze… anders. Ze kijkt alsof ze je hoofd eraf wil bijten. Maar vijf minuten later huilt ze bij het jeugdjournaal. Ze slaapt slecht, vergeet je...
“𝗭𝗼 𝗯𝗲𝗻 𝗶𝗸 𝗻𝗼𝘂 𝗲𝗲𝗻𝗺𝗮𝗮𝗹.” 𝗡𝗲𝗲. 𝗚𝗲𝘄𝗼𝗼𝗻 𝗻𝗲𝗲. We horen het vaak: “Ja, maar dat ben ik nou eenmaal.” “Ik heb gewoon een chaotisch hoofd.” “Ik vergeet dingen. Kan ik niks aan doen.” Echt? Kan je er écht niks aan doen? Laat ons even heel duidelijk zijn: Een...
𝗝𝗲 𝗵𝗼𝗼𝗳𝗱? 𝗗𝗶𝗲 𝗯𝗹𝗶𝗷𝗳𝘁 𝗴𝗲𝘄𝗼𝗼𝗻 𝗼𝗽 𝘄𝗲𝗿𝗸𝘁𝗲𝗺𝗽𝗼 𝗱𝗼𝗼𝗿𝗴𝗮𝗮𝗻. Je kent het wel: je bent op een zonnige plek, je hebt eindelijk vrije tijd, en toch… – voel je onrust – wil je ineens alles tegelijk – of juist helemaal niks meer – maar dan voel je je daar weer schuldig over Welkom...
𝗗𝗮𝗻 𝘄𝗲𝗲𝘁 𝗷𝗲 𝗵𝗼𝗲 𝗵𝗲𝘁 𝘃𝗼𝗲𝗹𝘁. Alsof je ineens je geheugen kwijt bent. Je foto’s. Je agenda. Je contacten. Alles weg. Foetsie. Alsof je ineens niet meer mee kunt doen met de wereld. Iedereen deelt van alles en jij weet het niet. Niet-te-doen. Een lieve vriendin...
